A nam nigdy nie dogodzi...  

(wiem, że nie powinno się zaczynać zdania od "a", ale uważam, że w tym wypadku było to uzasadnione)

Raz na jakiś czas dobrze robi zmiana perspektywy, bo np. jak często narzekamy, że nasze cztery ściany nie stoją gdzieś na Bahamach, nie mają ze cztery razy większego metrażu i wyposażenia rodem z "Czterech kątów"? Jak często zapomina się cieszyć tym co dane/wypracowane?

Co gdyby tak przyszło nam składać i rozkładać cały dom jak tylko naszemu stadu skończy się trawa na pastwiskach i trzeba się będzie przenieść za rzekę, razem z kilkunastoosobową rodziną i całym dobytkiem?

Lepiej? Piękne te nasze domy? Prawda? Prawie jak w tym kawale o Żydzie z wielka rodziną i kozie.